Plato is weer online!!!!!!

Welkom op Platoonline


Hier vind je verhalen, gedichten en andere schrijfsels.


Reacties zijn welkom.


Verzoeklog? gebruik het mailformulier.


Plato en Maria vind
je ook hier (klik)

Voor alle teksten geldt:

copyright Platoonline 2003 - 2009

Kilometerheffing: doodsteek voor het maatschappelijk leven

Kilometerheffing
Het kabinet voert over niet al te lange tijd de kilometerheffing in.
Deze heffing start op een laag niveau en wordt dan gaandeweg verhoogd. De meeste partijen zijn over dit besluit, hoewel niet zonder zorgen, vrij positief. Tenslotte valt er een aantal kosten voor de automobilist weg zodat de weggebruiker er in principe op vooruit gaat. Alleen wie veel kilometers maakt, wordt hoger belast. En dat wordt als redelijk ervaren.

Hoe wordt het aantal kilometers bepaald?
Elke weggebruiker krijgt een kastje dat het aantal kilometers afleest.

Geheime informatie
Tot nu toe is de schijn gewekt dat de kilometerheffing uitsluitend voor motorrijtuigen geldt. Anonieme bronnen geven echter aan dat het de bedoeling is deze regeling voor elke ingezetene van Nederland en op bezoek komende mensen uit het buitenland van toepassing te verklaren.

Heffing ook voor andere groepen
Dit betekent dat deze regeling ook gaat gelden voor: niet gemotoriseerd verkeer, wandelaars, sporters, vee en huisdieren. De regeling is van toepassing bij het zich bevinden op de openbare weg. Voor vee geldt een uitbreiding: ook weilanden worden onder de regeling geplaatst (in de volksmond de zogenaamde schijtvariant).

Ontheffingen schaars
Slechts vogels en andere vliegende dieren blijven, om praktische redenen, buiten beschouwing (ze zijn moeilijk te vangen en bovendien is het kastje zwaarder dan het dier zelf). Ook huisdieren die minder wegen dan het kilometerkastje, vallen onder de ontheffing.

Gevolgen voor wandelaars en fietsers
Deze groepen zullen zwaar worden getroffen. Want voor hen bestaat (behalve voor dieren) geen compenserende maatregel terwijl er meestal sprake is van frequent weggebruik. Voor elke wandelaar en fietser wordt weliswaar een lagere kilometerheffing bepleit maar ook dan betekent de maatregel voor een gemiddeld gezin met een of twee huisdieren al snel een kostenpost van zo'n 800,00 à € 900,00 per jaar. Er wordt dan ook gestudeerd op een bovengrens.

Sporters
Ook trainende sporters (skeelers, hardlopers, lange afstandschaatsers en voetballers (voetbalvelden worden gelijk gesteld aan weilanden) worden hard getroffen zodat deze sporten op korte termijn veel aan populariteit zullen inboeten.

Boeren
Naar verwachting zal de maatregel, zeker gezien de al heersende problemen rond de melkprijs, voor boeren desastreuze gevolgen hebben. In Europees verband worden de gevolgen momenteel onderzocht en het is niet ondenkbaar dat de Nederlandse overheid op dit punt zal moeten inbinden,  aldus onze informanten.

Invoering
De maatregelen voor niet gemotoriseerd verkeer gaan in, aldus onze informanten, per 1-1-2011. Op de heffing voor buitenlanders wordt nog gestudeerd. In plaats van een kastje denkt men daarbij aan een te inplanteren chip met beperkte levensduur.

Ontrouw

Hé, lig je nou nog te maffen?
Prrrr, prrr.... hè, wat?
Word wakker trut. 't Is vandaag jouw beurt om het gangetje onder te schijten.
(Gaaaap en rek); als je 't niet erg vindt, ga ik eerst effe knabbelen. Mag wel hè?
Wanneer komt dat mens? Ik heb zin in boompie krabben. Èn ik moet pissen.
Ouwe buuv? Die komt als de zon op de eerste traptrede schijnt.
Nou, het wordt tijd. Nog even en ik doe het op de mat.
Je kunt  toch ook gewoon op de bak?
Op de bak? Weet je wel hoe jij die vannacht hebt achtergelaten. Wat een meur..
Kan ik het helpen. Komt door die brokken. Moet Plato maar wat anders halen.
Als ie er is. Want wanneer is ie er nou. Ontrouw als de hel, dat is ie.
Zucht, ik ben wel weer toe aan een fikse streel- en kopjesbeurt.
Tja wie niet. Maar even wat anders. Jij ligt altijd wel zo lekker op die deken op de wasmachine. Maarre...ik wil ook wel eens hè.
Ho, ho, WIE heeft hier de oudste rechten? Jij soms? Nou? Wil je een haal?
Lekker democratisch ben jij (grom).
Luister. In dit huis heerst Platocratie. Als de baas weg is, ben IK tweede in lijn. Dus jij blijft gewoon in die ouwe wasmand. Daar ligt ook een deken in.
Ja, ja... trouwens, ik heb een geheimpje gehoord. We krijgen een luikje.
Dat we zelf naar binnen- en buiten kunnen? Maar als dat kreng van nummer 7 dan meesluipt? Ik zweer het je hoor, dan vallen er dooien.
Nee, nee (fluistert) dat schijnt niet te kunnen. Vanwege de chips.
Chips? Van die krakende zoute dingetjes die Plato soms...
Nee, ssst, andere chips. In je nekvel. Dan gaat dat luik alleen voor jou en mij open.
Een chip in je nekvel? Doet dat pijn, is ie groot, moeten we dan naar die witjas?
Ik niet, ik heb er al een. Maar jij wel.
Verdorie, ik doe het niet, ik ga niet. Plato kan me wat.
Joh, zo'n klein prikkie. Denk eens aan de mogelijkheden. We geven die van nummer 7 op zijn flikker en sprinten dan door dat luik. NanananaNAnaaaaaaa!
Ja, dat is wel weer tof. Zal ik dan toch...
Tuurlijk. Er is alleen wel een maar....
En dat is?
Plato moet dat ding nog wel even monteren. En hij....
...heeft vier linkerklauwen. Whoehahahaha....dat wordt lachen.
Maar als dat luik er maar wel komt dan.
Ach, het valt vast wel.....dáár is buuv. 
Opzij, opzij... ik sta op knappen.
Ik ga mee. En niet onder de hibiscus jij... da's mijn plekkie.

Cornelis spreekt tegen I

Ja, dames en heren, het is zover. Plato zit weer eens in België en heeft het stokje dezer dagen aan mij overgedragen. En dat is goed voor u. Even niet dat slappe gezanik van Plato maar gewoon een gezond en kritisch geluid. Daar zult u van opknappen. En zo niet... nou dan knapt u maar af. Ik begin:

De Mexicaanse griep
Vandaag las ik op teletekst dat artsen 'denken' dat wij ons massaal gaan laten inenten. Wat een doorzichtig stukje reclame voor en van onze ministeriële ampulleninkoper.  Het percentage mensen dat in de zorg werkt en zich laat inenten is laag. De informatie over de vaccinatie is onduidelijk (zeker gezien de berichten over 'onvoldoende' getest vaccinatiemateriaal) en het is bekend dat de griep mild verloopt.  Dus vanwaar die positieve gedachte? Nou? Nee, mijnheer Klink, u moet uw ampullen kwijt. Ik geloof dit bericht niet.

Kilometerheffing
Whahahahaha, mag ik even lachen? Met deze invoering hoopt het kabinet dat er minder kilometers gereden gaan worden.  Hoe naiëf. Kabinet, laat Cornelis u DIT zeggen. De gemiddelde Nederlander bezuinigt nog liever op de spenen voor de baby, het kunstgebit voor oma en de premie voor de aansprakelijkheidsverzekering, dan dat ze de auto ook maar één kilometer laten staan.  Natuurlijk gelooft u dit bericht zelf ook niet. Maar zeg dan ook eerlijk dat het een verkapte manier is om meer geld in uw laadje te krijgen.

Als en dat
Een toenemend aantal mensen maakt het kennelijk niets uit dat ze dagelijks de eigen taal verkracht. 'Ik heb vandaag harder gewerkt als gisteren', hoor ik vandaag weer zeggen. En dan zou ik willen brullen: DAN... snap dat nou eens. Het is 'evenveel als' en 'meer dan'.  Laat ik het nu echt nooit meer horen want DAN word ik kwaad.

Foutje
Kan dat zo maar. Dat een instelling gewoon per ongeluk insuline toedient in plaats van een vaccin?
Wordt er in dit land dan helemaal niet meer gecontroleerd? Een schande is het, een schande.

Politie I
En lees ik dat goed? Is de politie met veel wapengekletter een tehuis voor moeders binnengevallen. Omdat ze godbetert verouderde informatie hadden waardoor ze dachten dat er illegalen in dat tehuis zaten. Nog een geluk dat mevrouw de staatssecretaris de banggeworden kindjes kon sussen.  Laat dit niet meer gebeuren, stelletje...stelletje... De woorden ontbreken me hier.

Politie II
Overigens, waar zijn jullie als er in  Wormerveer een knaap van 18 op een opgevoerde brommer met 70 km per uur door de wijken dendert. Zonder licht ja... en scheef op zijn zadel met een sjekkie in zijn bek. En dat drie dagen achter elkaar in het drukke winkelcentrum. Moet er dan eerst een bejaarde voor zijn rollator worden gereden? Waar zijn jullie als we jullie nodig hebben?

Ja, ja, Cornelis is natuurlijk weer negatief!
U hoeft mij niets wijs te maken. Want dat vindt u natuurlijk. Terwijl ik gewoon gelijk heb. Maar ja, de waarheid mag niet gezegd he? Te moeilijk zeker? Ik weet het wel hoor. Maar goed, plaatsen jullie maar simpele gedichtjes, foto's van paddestoelen, verhaaltjes van Tuinier of tranentrekkende stukjes over je overleden familie. En sluit vooral af met een gemeend: fijn weekeinde. Lekker makkelijk. Hoef je niet na te denken. Cornelis zal wel weer voor inhoud zorgen.  Bah.

Maar toch ga ik door. Of jullie het nou willen of niet. Stelletje lapzwansen!

Gegroet

Cornelis Critieck

Waan

Cornelis Critieck tuurde via de azalea de mistige straat in.
De kou wervelde rondom zijn pijnlijke pezen.
Hij rilde.
Vandaag geen wandeling.

Op de bank ploffend, klikte hij de TV aan.
‘In Godsnaam geen journaal’, mompelde hij plotseling.
‘Ik ben het zo zat:
griep, crisis, terrorisme,
verkeersongevallen, politiek onbenulisme,
graaicultuur, taalverloedering, ondergang der aarde,
kijkcijfers, opiniepeilingen.
Allemaal domme waan van de dag.
Aan de kern komen we niet toe en we WETEN het!’

Hij tikte Teletekstsport aan en las:
FC Twente – Ajax 1: 0.

Nijdig zette hij de TV uit en brieste:
‘Minkukels, sukkels, fluimvoetballers…
ik ga naar mijn nest!’

Vijftien jaar geleden alweer?

Toen ik nog een kleine jongen was, nam ze mij en mijn broer altijd mee naar Zaandam. Want daar werd het, in tegenstelling tot in Amsterdam, wel gevierd. Dan liepen wij, door regen en wind met onze papieren lampionnetjes, die al na een half uur kapot waren en hamsterden snoepjes en koekjes. Van Halloween hadden wij, aan het einde van de jaren vijftig, gelukkig nog nooit gehoord.

Natuurlijk heb ik het over Sint Maarten, het feest dat tot voor kort in de maand November het alleenrecht van kinderfeest had. Later, toen ik zelf kinderen had, heb ik menigmaal met de kinderen meegelopen, achter mijn hand meefluisterend... de koeien dragen horens en... hier woont een rijk man, die veel geven kwam. Omdat ik het zo gewoon was en omdat het zo leuk was om te doen.

In het jaar 1994 kwam  er abrupt een einde aan de elfde van de elfde als feestdag. Mijn moeder, die aan zware suikerziekte leed en daardoor zienderogen was achteruitgegaan, overleed namelijk precies op deze dag. En niet alleen dat, ze overleed ook nog eens exact om 23.11 uur.

Wie mijn weblog al langer volgt, weet dat ik altijd met veel liefde over mijn moeder geschreven heeft. Omdat ze mijn broer en mij, ondanks het feit dat ze een zwaar leven heeft gehad, met liefde heeft groot gebracht, het ons aan niets liet ontbreken en altijd achter ons stond.

Al weer 15 jaar geleden bijna. Ik kan het haast niet geloven maar toch is het zo.  In al die jaren (ook daar schreef ik al eens over) heb ik heel vaak naar de klok gekeken als die dan net op 23.11 of 11.11 stond. Velen vonden dat overdreven, toevallig, of dachten dat ik maar wat fantaseerde, maar het is echt zo en ik heb het altijd opgevat als een teken: denk niet dat ik jullie ben vergeten!

Vandaag , een paar dagen voor het weer Sint Maarten is, draag ik aan haar het lied op van de man die in België nu nog zo populair is en waar mijn moeder altijd graag naar luisterde: Rocco Granata.

Lieve mam,  denk niet dat ik je ben vergeten!

Prikje

Hoi Tuinier, hoe issie?
Ach, ik mag niet mopperen buur, beetje verkouden.
O jee, toch niet de Mexicaanse griep hè?
Welnee man, dat wordt toch zwaar overdreven...
Maar minister Klink zegt...
Vind je 't gek, omdat ie straks 34 miljoen ampullen in zijn achtertuin heeft.
Maar waarom heeft ie die dan gekocht?
Vanwege het risico.  Als er wel wat gebeurd, is ie meteen politiek dood.
Dus het gaat eigenlijk om Klink? Dat het een politiek steekspel is, bedoel je?
Nou eigenlijk ook niet. Het kan natuurlijk altijd grote vormen aannemen.
Dat er als het ware een Klink in de kabel komt, zeg maar?
Ja, zoiets.  Heb jij je trouwens laten vaccineren?
Eh, nee. Ik las namelijk op internet dat ze wel eens een chip in je lijf kunnen spuiten waardoor je een willoos schepsel van de machthebbers wordt.
Oh God, nee toch.  Jij bent toch niet ook een van die aanhangers van een wereldwijde complottheorie?
Hè, ehh... nee, nee, geen denken aan.
Nou dan had je toch gewoon een prik kunnen gaan halen?
Grm, grm, ja, nee, ja... ik kon niet. Ik moest overwerken.
Whahahaha, zeg maar gewoon dat je bang voor die prik bent...
Nietes... ik bedoel, welnee... maar ik...
Omdat je op het journaal zag, dat die naald er zo lekker recht in ging...
Nee, zo is het helemaal niet, ik...
En omdat er in de krant stond dat die naalden kleine weerhaakjes...
Hou op, hou op... ik bedoel, ik ben helemaal niet bang maar...
Ja, nou... zeg dan?
Ze zeggen dat er bijwerkingen zijn. Of dat je de griep dan JUIST krijgt.
Ach, ze zeggen zo veel. Als je bang bent, laat je dan prikken.
Maar anders wat. Heb JIJ je eigenlijk wel laten vaccineren?
Ikke... ahum, grm, nee.
Oh, en waarom dan wel niet?
Omdat het veel erger wordt voorgesteld dan het is. Dat risico durf ik wel aan.
Hahaaa, door de mand, door de mand... jij bent ook bang voor een prik.
Ook?... Ook?... dus jij bent er echt bang voor. Zie je wel.... whahahahahaha.
Ach, krijg toch de griep, vent.

Siddartha, deel II, Hermann Hesse

Kamala

Siddartha wil wereldse dingen leren kennen. Bij de rivier kan hij helaas de veerman niet betalen voor het overzetten, maar dat hindert niet. ‘Iedereen komt terug bij de rivier,  jij ook.’
In de stad begeert hij de courtisane Kamala. Hij spreekt haar aan, vraagt raad, maakt een gedicht voor haar en krijgt zijn eerste kus. Wil hij meer, dan moet hij zich perfect kleden, rijk worden en haar geschenken bieden. Siddartha kan denken, wachten en vasten. Ook kan hij lezen en schrijven. Kamala’s hulp, die hij zelf heeft afgedwongen, brengt hem ver.

De kindmensen

Van een rijke koopman krijgt hij zakenonderricht. Ondertussen bezoekt hij Kamala en geeft haar geschenken. Zij leert hem de minnekunst. Dit geeft zijn leven zin. Bij zaken deren winst noch verlies hem. Hij ziet hoe kinderlijk de anderen zich moe maken, elkaar verwijten, pijnen lijden. Voor hem blijft de handel een spel. Af en toe roept een stervende stem hem nog. Maar dan is er weer het volle leven met Kamala.

Sansara (het wereldse)

Hij wordt steenrijk. Maar zijn innerlijke stem verzwakt. Hij dobbelt, geeft zich over aan de liefde maar is niet vaak vrolijk. Ook: zo liefhebben als de kindmensen, kan hij niet. Uiteindelijk wordt hij ziek van zichzelf. Eens droomt hij van een vogel in een gouden kooi die sterft. Nu voelt hij dat hij zichzelf heeft verloren en besluit weg te gaan. Iedereen mist hem maar Kamala begrijpt. Siddartha zal altijd een samana blijven. Ze is zwanger.

Bij de rivier

Siddartha verafschuwt zijn levenswijze. De rivier spiegelt zijn leegte. Uit wanhoop zingt hij het OM. Nu ziet hij zijn dwaze handelswijze in. Na een diepe slaap voelt hij zich herboren. Tegenover hem zit Govinda die hem weer niet herkende maar over de slapende waakte. Hij verwondert zich over Siddartha’s rijkdom maar deze maakt hem de vergankelijke wereld der vormen duidelijk. Govinda vertrekt. Siddartha voelt: ik moet opnieuw beginnen. Ik moest dwaas worden om mijn Atman terug te vinden.

De veerman

Hij komt bij Vasuveda, de veerman. Deze herkent hem na 20 jaar. Nu leert hij de geheimen van de rivier: tijd bestaat niet, de stroom is overal en altijd, alleen het heden telt, de stroom verenigt alle stemmen in zich tot een heilig OM en heeft de stem van het leven.

Mensen /monniken mensen komen aan de rivier. Gotama is stervende. Siddartha beseft dat zijn woorden die hij ooit tot Gotama sprak, hoogmoedig en pedant waren. Op een dag komt Kamala aan de rivier met haar zoon. Zij wordt door een slang gebeten. Voor ze sterft vertelt ze Siddartha dat de jongen zijn zoon is.

De zoon

De zoon is een moederskindje. Siddartha behandelt hem met liefde maar krijgt zorgen en verdriet terug. Vasuveda zegt: ‘de zoon moest de stad verlaten. Jouw liefde dwingt hem hier te blijven. Maar je kan hem misstappen niet besparen.’ Op een dag zegt de jongen hem de waarheid en loopt weg. De veermannen volgen hem. In de stad herleeft Siddartha zijn Sansaraperiode. Beiden gaan terug naar de stroom. De jongen hebben ze niet gevonden.

OM (de voleinding)

Siddartha weet dat het willen vasthouden van de zoon Sansara is. Toch is het verdriet groot. Maar de stroom leert hem te lachen om de kringloop van het leven. Siddartha vertelt zijn verhaal aan oude veerman. Deze neemt hem mee naar de rivier die zingt van smart, begeerte, verdriet, maar ook van vreugde. Alles is met elkaar verweven en mondt uit in één groot OM. Siddartha ziet in dat als hij stopt met vechten, ook het lijden stopt. De veerman straalt. Op dit moment heeft hij gewacht. Hij trekt nu het woud in om tot de eenheid te komen.

Govinda

Govinda ontmoet Siddartha. Hij is altijd een zoeker gebleven. Siddartha zegt: door al dat zoeken kom je niet aan vinden toe. Zoeken is: een doel hebben. Vinden is: openstaan. Siddartha vertelt hem zijn geschiedenis. De pointe: wijsheid is niet over te dragen. Maar alles wat je wilt worden is in potentie al in je aanwezig. Dit is de laatste keer dat ze elkaar zien. Govinda ziet nu in Siddartha de echte wijze, degene die gevonden heeft.

Korter kon ik het niet krijgen.

Wie geeft de aftrap bij dit tweede en laatste deel?

Plato buigt het hoofd en zegt sorry

Plato zegt Ave,

Zoals de titel aangeeft: Plato zegt sorry. Ik heb mijn woord aangaande Siddartha nog niet kunnen houden. Het boek heb ik uit, de samenvatting is gemaakt, maar hij is nog veel te lang voor publicatie.

Afgelopen week kreeg ik daarbij last van nek-en schouderspieren. Nu heb ik daar de laatste jaren vrijwel chronisch last van, maar nu werd het erger. Als ik achter de PC zat trokken die spieren vanaf de rug tot in de vingertoppen zodat ik niet lang achter mijn toetsenbord kon zitten. Dat is nu nog zo en ja...het voelt hartstikke hulpeloos. Want ik kan niet wat ik wil en de ideeën voor verhalen stapelen zich op.  En aangezien ook M. zich ziek voelt zitten we hier dus een beetje van: 'Mexicooo, Mehexiiiiiicooooooo (maar dat is het dus niet).

Desalniettemin waren we via de Bon-go regeling een weekeind in Gent waar we een historische wandeling maakten en in de Sint Baafs kathedraal het prachtig geschilderde paneel van de gebroeders van Eyk bewonderden: de aanbidding van het lam Gods. Via een soort telefoon was daar ook uitleg bij en ik moet zeggen: daardoor gaat een schilderij wel veel meer leven.

Natuurlijk zagen we in Gent veel meer, o.a. het wijkje Patershol waar ik bij een vorige gelegenheid ook al eens was. Veel kleine straatjes met Anton Pieck achtige winkeltjes, galerietjes en restaurantjes in 16e eeuwse stijl zodat je je in een sprookje waande. Wie ooit naar Gent gaat... Patershol... bij het grote kanon over de brug en voila...

Zondag regenden wij onze jassen uit en bekeerden ons ijlings tot de katholieke kerken die open waren vanwege de heiligen die deze dag werden vereerd. De Sint Nicolaaskerk heeft voor elke heilige een afbeelding. Prachtig.

Wie nu gaat roepen: met foto's is het veel mooier, heeft gelijk. Ik zal er deze week een aantal plaatsen.

Hopelijk zijn mijn spieren weer wat tot rust dan, zodat ik de Siddartha samenvatting kan plaatsen, gevolgd door wat foto's en daarna bij jullie kan reageren.  Nu doet het echt te veel pijn.

Tot hopelijk binnenkort.

Plato

Het sprookje der hebberige aardmensjes

Er was eens een aardmannetje dat verschrikkelijk hebberig was. Hij kon niets zien of het was, in zijn ogen, al van hem. Nu was hij tamelijk slim en hij zag al snel dat de andere aardmensjes zo mogelijk nog hebberiger waren dan hij zelf. Sommigen waren even slim als hij, een paar zelfs NOG slimmer maar de meeste aardmensjes beschouwde hij als dom, hebberig en dom.

Aardmensen wonen tussen de wortels van bomen, een flink stukje onder de grond. Meestal simpele, oude bomen met knokige wortels maar toch, het was goed wonen. Waren die aardmensen echter tevreden? Nee, zij wilden allemaal een gloednieuwe boom aan de rand van het bos. En omdat deze ver weg was van hun werkplek, moesten ze ook allemaal een gloednieuw eekhoornkarretje. Nu tevreden? Nee hoor, het moest ook nog eens mogelijk zijn drie keer per jaar naar het elfen- of het buitenbos te reizen voor een heerlijk ontspannen bovenaardse vakantie. Maar ja... zulks kost een hoop goudklompjes. En wie HAD die goudklompjes? Juist.

Aardmannetje leende die goudklompjes van de elfenadel en van de spaarzame aardmensjes met goede banen. Die hadden zat en wilden voor elk goudklompje er twee terug. Geen probleem, vond het aardmannetje. Dan leen ik mijn goudklompjes uit tegen terugbetaling van vier klompjes. Nee vijf, want die hebbertjes zijn toch dom.

Zo gezegd zo gedaan. Er werd geleend tot en met en op een dag woonde iedereen onder een luxe boom en reed in luxe karretjes. Geweldige vakanties hadden ze ook. En ons aardmannetje riep heel hard: lieve aardmensjes, ik doe het allemaal voor jullie hoor. Ik ben namelijk een vreselijk goed aardmannetje. Houden jullie wel van mij? Doen hoor. En hij verhoogde met een vriendelijk gezicht het aantal terug te geven goudklompjes naar tien. Want hij had veel geld nodig voor zijn hobby, het verzamelen van kunstfeeën en luchtballonnen.

En zo ging het maar door. Hij werd rijker en rijker en hij smeet werkelijk met goudklompjes. Sommige aardmensjes schudden vertwijfeld hun kopje maar niemand deed een bek open want stel je voor... ze konden wel voor gek versleten worden.

Op een dag was er één slim rekenmannetje dat met vakantie naar de Noordpool was geweest. Daar had ie een koele kop van overgehouden. Hij kwam terug, overzag de situatie en riep: jullie zijn net gek. Straks gaat dat aardmannetje er nog met AL  jullie klompjes vandoor. Dat gaat nooit goed. Jullie moeten vandaag nog al jullie goudklompjes terughalen. Straks is het te laat.

Te laat, te laat, brulden veel aardmensen. En ze holden naar het aardmannetje die met knersende tanden hun de uitgeleende goudklompjes teruggaf. Net zo lang tot er bijna niets meer over was.

Op dat moment zei het hoofd van de elfenadel: en nu wil ik ook mijn goudklompjes terug, meteen!! Maar dat heb ik niet kreunde het aardmannetje, dat zit allemaal in beeldjes en ballonnetjes. Ik.. ik..
Kop dicht, brulde het hoofd. Teruggeven en wel NU. Anders zwaait er wat. Dan verkoop je die troep maar. Toen gaf het aardmannetje alles terug en zei tegen de overige aardmensen: ik heb niet meer, het is op. Het spijt me dat ik jullie niet kan terugbetalen. Hij sloot zijn kantoortje en trok zich terug onder de wortels van zijn superboom.

Wat akelig dat hij nu niets meer heeft, zeiden de aardmensen. Hij was zo goed, hij was zo lief. Hij deed het voor ons. En nou is hij failliet. En ze zongen weemoedige liederen op de open plek in het bos om hem te steunen.  Het is allemaal de schuld van dat slimme rekenmannetje, riepen ze. Laat ie teruggaan naar de Noordpool, dat IJskonijn.

Diep onder de wortels van zijn boom zat het aardmannetje en luisterde grijnzend naar het gezang boven de grond. Hij opende de deur van zijn geheime kast waar duizenden, geheim glimmende, goudklompjes hem toelachten. Jullie zijn allemaal mijn vriendjes hoor, fluisterde hij en sloot daarna de deur met een grote sleutel die hij daarna zorgvuldig in een gat verborg.

Boven de grond was het gezang verstomd en iedereen ging terug naar zijn eigen boom. Maar niemand dacht nog aan al die aardmensen die binnenkort hun boom zouden worden uitgezet. Omdat ze geen goudklompjes meer over hadden.

Vanaf dat moment was het stil, doodstil, in het bos der hebberigen.

Verhaal (c) Plato 2009 

Overdragen - WOW

Piekerend boog hij zich over zijn toetsenbord. Het was steeds een uitdaging geweest er iets aardigs van te maken. Natuurlijk was het de kunst origineel te blijven door het kiezen van een niet voor de hand liggende invalshoek binnen de limiet van het maximaal aantal woorden.

Ooit had iemand het bedacht: bedenk een woord en publiceer dat op woensdag. Laat de deelnemers daar binnen veertien dagen een stukje van exact 250 woorden over schrijven op hun weblog. Heel toepasselijk werd dit idee Writing on Wednesday (WOW) genoemd.

Meestal zat hij niet zo snel om inspiratie verlegen. Maar uitgerekend met dit woord, dat het einde van een tijdperk inluidde, had hij meer moeite dan hij zichzelf wilde toegeven.

Toen de oorspronkelijke bedenker (bedenkster) stopte, had ZIJ het overgenomen. Omdat het zonde was zo’n aardig idee te laten verlopen. Ze slaagde. Al snel had ze een min of meer vaste groep liefhebbers die zich twee maal per maand vastbeet in het door haar bedachte woord. Onder haar leiding werd WOW een begrip…

…totdat ze, vanwege tijdgebrek, besloot te stoppen.

Hij had er nooit bij stil gestaan dat ze ooit het concept zou overdragen. WOW, dat hoorde bij háár, daar was geen discussie over mogelijk.

Terwijl de woorden traag zijn toetsenbord uitsijpelden, besefte hij de onvermijdelijkheid van een afscheid. Want soms moest men nieuwe wegen inslaan. Plotseling geïnspireerd tikte hij in één keer zijn stukje af dat eindigde met de woorden: Marloes, dank je wel.

En hij wist: dit was mijn laatste WOW.

UPDATE:

Zoals ik een aantal keren in de reacties zeg: Marloes stopt met de WOW maar de WOW zelf stopt niet. Die wordt overgenomen door Karin. Lees bij Marloes de details. Klik hier

Tjonge wat een rot weer vandaag. Kijk het rege…

…nou, ik vind het wel lekker, het hoort zo bij de herf...

…dat vind JIJ. Tja, ik zou het liefst vandaag nog naar Kreta, Gran Cana…

…o nee hoor, niks voor mij. Laat mij maar lekker in mij koude kikkerl…

…ik niet hoor, in een warm land heb ik veel minder last van mijn gewrich…

….Maar hier hebben we straks Sint Maarten, Sinterklaas, de kerstm…

…en Halloween, dat opgeklopte gedoe uit de VS. Nou mij niet gez…

…tsss, wat heb je nou in die hete landen. Toch helemaal ni…

…vriendelijke mensen, vino, zon, blauwe luchten, is dat niet geno…

…decadent hoor. Alsof dat de werkelijke wereld is. Nee, geef mij ma...

…ja wat is er dan verder zo bijzonder aan Nederland. Vertel mij da…

…lekkere boswandelingen, de zee, goeie fiets- en wandelpaden bijvoo…

…nou… ga jij lekker fietsen en wandelen, ga ik wel naar Kos of Madei…

…Ja ja…

…Nou ga dan!

…Het is rot weer vandaag. Kijk maar het rege…

…kijk nou zeg je het zelf...hahahaha. Zal ik effe voor je boeken d...

…ach houd je kop

Aversie - WOW

De oude vrouw zat op het bankje in het park en vouwde gedachteloos een figuurtje van een reclameblaadje. Ze voelde noch de zon op haar huid, noch de zachte wind door haar haren. Haar gedachten waren ver van de wereld om haar heen.

Het kind speelde zo lief in de zandbak. Het stak tien mollige vingertjes naar haar uit en lachte. Zij glimlachte terug en pakte een denkbeeldig zandtaartje aan. Hap hap, deed ze en … mmmmm, lekker. Het kind kraaide van plezier.

Telkens als ze het grote gebouw binnenkwam, voelde ze de kille dreiging van de wet. Weliswaar had ze nooit het gevoel van aversie tegen haar als persoon, maar er was ook niets dat haar ook maar enige grond onder de voeten deed voelen. Ze wisten niet, voelden niet, begrepen niet, maar voerden slechts bevelen uit. En tenslotte noemden ze haar die onherroepelijke datum.

Het kind kwam zich even tegen haar benen vleien, speelde dan weer verder. Wat leek hij toch op hem wiens onschuldige naam verwaaid was in de wrede woestijn, haar achterlatend met stukgeschoten illusies. Ze streek een lok haar onder haar hoofddoek en hechtte haar blik aan het spelende kind, nu nog zo dichtbij haar. Hoe zou ze het hem ooit duidelijk kunnen maken?

‘Oma, oma, mama toe?’ riep het kind. Ze glimlachte; ‘Ja, naar mama toe’, zei ze zacht, zette het kind in het wagentje en liep, voor de allerlaatste keer, het pad af naar het huisje dat zich baadde in de milde najaarszon.

Verhaal: (c) Plato 2009

Plato vraagt zichzelf en U af...

Ik het kader van de bezuinigingen houd ik de vragen kort.

• Wat vinden jullie van de nieuwe AOW maatregelen?
  .
• Is Nederland nog een land van solidariteit?
  .
• Heeft Dirk S. volgens jullie recht op AOW als ie 65 wordt?
  .
• Wie zouden JULLIE nu eens graag failliet willen verklaren?

Oh ja... het antwoord op de crypto was: pianostemmer (Pia NOS temmer). Truus en Nathalie verdienen de eeuwige roem. Let op het gele kladblokje: er komt weer een nieuwe vraag aan.

Groetjes van (hatsjoe) een grieperige (snuif) Plato.

Hermann Hesse: Siddartha - samenvatting deel I

I

Siddartha is een brahmanenzoon. Zijn vader onderwijst hem. Dagelijks verricht hij zijn rituelen, neemt deel aan gesprekken met wijzen, leert de kunst van het dispuut en mediteert voor dieper inzicht. Hij is geliefd. Men zegt: ooit zal hij een grote, wijze priesterzijn. Zijn vriend Govinda volgt hem in alles.

Tevergeefs zoekt Siddartha rust en vrede. Die vindt hij niet in de heilige rituelen. Waarom de goden aanbidden daar waar Atman de enige, de ondeelbare is? Maar niemand weet waar hij Atman, die in het diepste innerlijk van elk mens huist, kan vinden!

Hij wil zich bij de samana’ s (rondtrekkende asceten) voegen. Siddartha’s vader is wrevelig en verbiedt het hem. De hele nacht blijft Siddartha in dezelfde houding staan. Tegen de ochtend begrijpt vader dat zijn zoon een onwrikbare beslissing heeft genomen en geeft hem toestemming.

II

Siddartha en Govinda zijn bij de asceten. Ze dragen slechts een lendendoek en een onderkleed, eten dagelijks eenmaal (ongekookt) voedsel, vasten 28 dagen en worden broodmager. Siddartha veracht de wereld die puur leugen en bedrog is. Hij wil leeg worden van aardse verlangens, zijn Ego doden door versterving, rust in zijn hart vinden, aldus openstaand voor het wonder dat zich zal openbaren. De zware ontberingen trotseert hij moedig. 

Al snel is hij ontevreden. Hij is even uit de kringloop, maar komt steeds weer bij zijn IK. Govinda is tevreden. Als Siddartha zegt dat hij in elke kroeg hetzelfde had kunnen leren repliceert hij dat ze daar nooit diepe contemplatie hadden bereikt. Maar contemplatie heeft Siddartha niet van zijn ego bevrijd. Ook de samana’s hebben, ondanks jarenlange meditatie en versterving, het Nirwana niet bereikt. Bestaat leren wel? Het weten bestaat! Dat staat met ‘willen leren’ op gespannen voet. Siddartha overweegt de samana’s te verlaten.

In de stad Savathi is een nieuwe Boeddha, Gotama, die het rad van wedergeboorte kan stoppen. Vijanden (zoals de oudste samana) beweren dat het een bedrieger is omdat hij in de wereld der geneugten heeft geleefd. Govinda wil de nieuwe Boeddha gaan beluisteren. Siddartha denkt dat ze diens leer al kennen, maar stemt toe.  De oudste samana is kwaad en scheld hen uit. Siddartha betovert hem tot een willoos schepsel.

III

In de hof van Jetavana houden zich vele gelovigen op. De nieuwe Boeddha is als een glimlachend kind, verstild en ontspannen. Hij spreekt over de oorsprong van het lijden. De wereld is een keten van oorzaak en gevolg, een samenhangend geheel zonder toeval, onafhankelijke van goden. Er is samenhang tussen alle elementen, of ze nu groot of klein zijn.

Veel pelgrims gaan de orde in. Govinda ook. Siddartha zet zijn tocht alleen voort. De leer is goed. Maar het element der verlossing lijkt hem een lek. Zo wordt de tijdloze, één geheel vormende wereldorde, verbroken. Gotama: denk dieper na! Het gaat om verlossing van het lijden. Siddartha beaamt dit. Maar: Gotama kreeg zijn inzichten door zelfonderzoek. Kennelijk is zelf beleven belangrijker dan leren. Zo wil hij het doen. Gotama: geldt dat ook voor alle anderen? Siddartha ontkent. Hij oordeelt niet maar kiest voor zichzelf. Gotama waarschuwt hem voor te grote scherpzinnigheid.

Siddartha heeft bewondering voor de heilige voor wie hij als enige de ogen neersloeg. De Boeddha heeft hem beroofd van zijn vriend maar gaf hem Siddartha terug.

IV

Siddartha vervolgt zijn weg en ‘peilt de ervaring tot waar de oorzaken rusten.’ Het herkennen van de oorzaken leidt tot het diepste inzicht. Wat zocht hij vroeger bij leer en meesters? Antwoord: zijn IK die Siddartha is, de afgezonderde die hij kent maar tegelijkertijd juist ook niet kent. Waarom? Omdat hij zichzelf ontvluchtte. Hij zocht teveel en verloor daardoor zichzelf.

Nu is hij wijzer. Hij gaat alleen nog bij zichzelf  in de leer. Ineens ziet hij nu beter de schoonheid van de natuur en dat zin en wezen niet ergens achter, maar juist midden in alle dingen zit. Hij voelt zich herboren. Maar dat betekent ook dat hij zijn leven opnieuw moet beginnen. Terug naar zijn oude situatie kan hij niet meer. Hij voelt zich alléén, Siddartha en NIETS meer.

In een laatste huivering recht hij, zelfbewust, zijn rug en vervolgt zijn nieuwe weg.

Wie wil als eerste reageren op dit eerste deel.

Terug

Het lijkt wel of het een maand was, maar waren we maar acht dagen in Friesland.

We zijn in alle elf steden geweest en bovendien nog in Mantgum en Jorwerd.

Daarnaast reden we door tal van dorpen en gehuchten omdat we de GPS hadden verteld dat hij beslist over de kleinste weggetjes moest rijden. En dat deed hij.

Het was een prachtige week. Met dank aan Friesland, de ANWB, de Vlaamse GPS mevrouw, Wikipedia en alle webloggers die ons van tips voorzagen.

Binnenkort  hier de sappige details. En natuurlijk kom ik vanaf maandag weer buurten. Bij jullie allemaal. Al moet ik er al mijn tien vingers voor verslijten.